تاريخ : ۲۲ دى ۱۳۹۶ | ۱۰:۱۷:۰۰ | نویسنده : فرزاد محمدي زاده

حسن خلق آن است كه فرد به اخلاق و صفات پسنديده ي انساني و اسلامي مزيّن شده باشد و با خوي خوش،اخلاق نيكو و اعمال و كردار خود را تطبيق دهد و بر نحوه ي برخورد و روابط خود را با ديگران تنظيم كند.
اهميت اين خصيصه به قدري است كه خداوند تبارك و تعالي پيامبرش را چنين توصيف كرده:


(وَ إنَّكَ لَعَلي خُلُقٍ عَظِيم). (1)
اي پيامبر در حقيقت تو به خُلقي نيكو و عظيم آراسته اي.
از سوي ديگر آن حضرت نيز هدف از بعثت خود را ...

 

تمام مكارم اخلاقي معرفي فرموده است كه:


بُعِثْتُ لاُتَمِّمَ مَكارِمَ الأخْلاق. (24)
و ارزش بشر را به پنج چيز دانسته است: دين ، عقل ، حيا ، حسن خلق و ادب.
اين مطلب به روشني در همه جا هويدا است كه ....

(بقيه را ميتوانيد در ادامه ي مطلب دنبال كنيد....)



ادامه مطلب
نظرات (0)
تاريخ : ۲۲ دى ۱۳۹۶ | ۱۰:۱۵:۴۳ | نویسنده : فرزاد محمدي زاده

40نكته مهم اخلاقي در 40 جمله كوتاه و خواندني
سخنان خوب بايد در زيباترين جملات طراحي و تدوين شوند، تا مورد توجه و تأمل مخاطبان واقع شود. به عبارتي ساده تر قالب كلام مي بايست با قيمت كلام هم سان باشد. خوب سخن گفتن؛ سخن خوب گفتن، از مهم ترين لوازم پيام رساني و متقاعد سازي در روان شناسي ارتباطات به شمار مي آيد.



ادامه مطلب
نظرات (0)
تاريخ : ۲۲ دى ۱۳۹۶ | ۱۰:۱۲:۱۶ | نویسنده : فرزاد محمدي زاده

مقدمه:

با اين كه همه ي انسان ها شايسته احترام هستند، اما متأسفانه حقيقت اين است كه برخي از افراد قادر به كسب اين احترام نيستند. البته راه هاي مختلفي وجود دارد كه شما مي توانيد خود را در موقعيت هايي قرار دهيد كه احترامي را كه سزاوار آن هستيد به دست آوريد. مهم ترين عوامل در اين زمينه احترام گذاشتن به ديگران، احترام گذاشتن به خودتان، داشتن اعتماد به نفس، جرات  تصميم گيري و رعايت پوشش ظاهري است. اين عوامل به شما كمك مي كند تا احترامي را كه شايسته شماست كسب كنيد.



ادامه مطلب
نظرات (0)
تاريخ : ۲۲ دى ۱۳۹۶ | ۱۰:۱۱:۰۸ | نویسنده : فرزاد محمدي زاده

اِحتِرام احساسي مثبت از ارج نهادن و اعتنا به فرد يا شي‌اي است كه فرد احترام‌گذارنده آن را سزاوار احترام مي‌شمارد.

حرمت نهادن، نكوداشت، بزرگ داشتن، ارج نهادن و آزَرم برابرهايي براي احترام هستند.

فردي كه به شخص يا چيزي احترام مي‌گذارد، به آن شخص يا چيز توجه مي‌كند و براي آن اندازه‌اي ارزش قائل مي‌شود. اين ارزش‌گذاري متعاقباً ممكن است خود را در رفتار و عملكرد احترام‌گذارنده نسبت به احترام‌يافته نمايان كند.

احترام‌گذارنده معمولاً امتيازها و كيفيت‌هايي را در فرد يا چيزي مي‌بيند و اين‌گونه داوري مي‌كند كه آن فرد يا چيز، سزاوار توجه، پاسخ و ارزش‌گذاري است و بايد ادعاي او بر حق و حقوقي را نيز به رسميت شناخت. با تغيير اين امتيازها و كيفيات ممكن است ميزان احترام نسبت به آن فرد يا شي نيز تغيير يابد.

احترام قائل شدن با توجه كردن همراه است و اين توجه داشتن در بسياري موارد صرف انرژي يا مسئوليتهايي نيز با خود مي‌آورد و بنابر اصل كم‌كوشي، انسان اين صرف انرژي را زماني انجام مي‌دهد كه آن را براي بقاي خود يا هماهنگي بهتر با محيط لازم ببيند.

بنابر اين احترام گذاردن با دوست داشتن تفاوت دارد. دوست داشتن و علاقه ممكن است در تمايل دروني سرچشمه داشته باشد اما احترام مي‌تواند تنها به خاطر جبر محيط در فرد نهادينه شده باشد.

احترام با رعايت نيز تفاوت دارد. رعايت حداكثر سرعت توسط رانندگان يا رعايت آتش‌بس مورد توافق توسط دو گروه متخاصم ممكن است رعايت محض باشد و عنصر احترام در آن‌ها وجود نداشته باشد



ادامه مطلب
نظرات (0)
تاريخ : ۲۰ دى ۱۳۹۶ | ۰۹:۵۵:۰۰ | نویسنده : فرزاد محمدي زاده

قرار گرفتن در جاذبه محبت خدا كه در نتيجة تقوا به وجود مي آيد، بالاترين مرحلة تكامل يك انسان است؛ زيرا تا آدمي از زرق و برق دنيوي حيات نگذرد و زنجيري را كه با دست خود به جهت علاقه به مال و منال و مقام و شهرت به روح خود بسته است باز نكند، موفق به قرار گرفتن در جاذبة محبت خداوندي نمي گردد. تقوا دو جزء اساسي سلبي و ايجابي دارد: جزء سلبي آن عبارت است از: صيانت ذات از آلودگي هاي شئون طبيعي محض و تمايلات حيواني و نگهداري ذات از تباه شدن در شعله هاي سوزان خودخواهي. اين جزء از تقوا مقدمة ضروري گرديدن تكاملي است كه هر اندازه بيشتر مراعات شود بر آمادگي براي تحول و دگرگوني افزوده مي شود و همة آيات مربوط به لزوم تزكيه و تهذيب نفس و بسياري از اصول و قواعد اخلاقي مربوط به اين جزء از تقوا است. جزء ايجابي آن عبارت است از: تحصيل صفات حميده و عالية انساني و اعتقاد به تحت سلطه و نظارة خداوندي قرار گرفتن و قرار دادن خود در جاذبة كمال و صعود بر مقام من حقيقي.





ادامه مطلب
نظرات (0)
تاريخ : ۲۰ دى ۱۳۹۶ | ۰۹:۵۴:۰۰ | نویسنده : فرزاد محمدي زاده

 

كرامت انساني در نگاه امام رضا (عليه السلام)

اسلام، به انسان از چنين ديدگاهي مي نگرد و در تأمين نيازهاي او، مذهب، عقيده و افكار او را ملاك قرار نمي دهد، بلكه انسانيت و كرامت او را ملاك قرار دادند ....  امام رضا (عليه السلام) – زكريا بن آدم: سألتُ الرضا (عليه السلام) عن رجل من اهل الذمّه اصابهم جوعٌ، فاتي رجلٌ يولد له، فقال: هذا لك اطعمه و هو لك عبدٌ. قال (عليه السلام): لا يبتاع حرّ، فانّه لا يصلح لك و لا من اهل الذّمه.»[1]
زكريا (از شاگردان امام) مي گويد: از امام (عليه السلام) پرسيدم كه مردي از اهل ذمّه (غير مسلمان مقيم در كشورهاي اسلامي) كه به فقر و گرسنگي دچار شده بود، فرزندش را آورد و گفت: فرزندم مال تو، او را خوراك بده و او برده تو باشد. امام فرمود: (آنان) آزاده خريد و فروش نمي شود، اين كار شايسته تو نيست، از ذميان نيز روا نمي باشد.
سخن امام، در اوج كرامت انسان و ارزش هاي انساني قرار دارد و ارزش هاي مالي را نفي مي كند. امام رضا (عليه السلام) اجازه نمي دهد آزادي فرزند انساني اگر چه ذمي و كافر باشد، با امور مادي معاوضه گردد و كرامت و منزلت انسان به بهانه اينكه گرسنه است خدشه دار شود. از نظر امام، انسان آزاد است و احتياجات اقتصادي نمي تواند او را برده او سازد و آزادي خدادادي او را سلب كند، اگرچه مسلمان نباشد.... بنگريد كه اين بينش درباره كافران و ذميان است.[2]



ادامه مطلب
نظرات (0)
[ ۱ ][ ۲ ][ ۳ ][ ۴ ]